گفته بودم که گلها و ترنج های قالی ایران زمین را همه جوره عاشقم.

آشپزی نواحی ایران عزیزم همانقدر برایم دوست داشتنی است که مراسم عروسی هایشان.

لباسهای محلی جای جای ایران همانگونه نازنین و زیباست برایم ، که معماری چشم نوازشان.

شاید لازم باشد برای دیسونی های عزیز توضیح دهم که غرض بنده از "ایران زمین" تنها مرزهای بین المللی کنونی کشورمان نیست ، بلکه مردم سراسر تاجیکستان ، اهالی کوههای بدخشان در افغانستان و مردم سواحل بسفر و داردانل بوی هموطن را برایم دارند. راستش را بخواهید دلم برای اتحاد با هموطنان آذربایجانی در باکو و ترکمنستانی در شهر دوشنبه همیشه می تپد.

من تمام کشورهای فارسی زبان را پاره های تن ایران زمین می دانم.

هیچگاه پایتخت بودن تیسفون (نزدیکی بغداد) را برای سرزمینم فراموش نمیکنم.

چه اینکه بزرگان دین ( علیهم السلام ) فرموده اند : حب الوطن من الایمان.

بگذریم..

بحث بر سر داشته های فرهنگی اقوام ایرانی بود.

یکی از این داشته ها ، موسیقی نواحی است.

نی انبان بندری.( یا نی همبان )

دوتار خراسانی.

بالابان ترکی.

و کمانچه لری...

همه و همه برایم شنیدنی و روح نوازند.

چندی پیش که به تهران باز می گشتم در نمایشگاه بهاره خرم آباد آلبوم "شونه شکی" استاد فرج علیپور را گرفتم.

 

 

خدا میداند تا تهران چه لذتی از رانندگی بردم.

علیپور اکنون 53 سال دارد که از خدا برایش فراتر از 120 سال عمر با عزت آرزو دارم.

بهت انگیز اینکه این استاد مسلم کمانچه ، هیچ استادی برای نواختن این ساز پرمانور نداشته است.

سالیان دراز از اهل فن شنیده بودم که " موسیقی گوشی" و بدون کلاس و استاد به جایی نمی رسد. اکنون علیپور این فرمول سنتی را برهم زده است.

بی هیچ پیرایه دیگری ، شما را دعوت می کنم به میهمانی پنجه اهورایی فرج علیپور که به ریش موسیقی های متال و اعصاب خردکن غربی خندیده است :

اینجا بشنوید :  کلیک کنید ( حجم فایل 1.94)

اینجا ببینید :    کلیک کنید

 

زنده باد ایران



موضوعات مرتبط: دیسون

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/٧ | ٥:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()