شهید اول

علیرضا مه لقا یکی از شهدای مظلوم دزفول است که اوائل دهه ی شصت به شهادت رسید. ایشان برادر استاد غلامرضا مه لقا هستند که شعر زیر را به مناسبت دهمین سالگرد شهادت برادر، در رثای شهیدان به خون خفته ی شهرمان و به گویش دسفیلی سروده اند.
جالب اینجا که شعر را یکی از ارادتمندان استاد مه لقا (بنام آقای محمد پورخلیلی) برای دیسون ارسال نموده که ظاهرا مدتها قبل وقتی که آقای مه لقا در مسجد شهید توتونچی شعر را می خوانند آقای پورخلیلی خوش ذوقی به خرج داده و شعر را در حال شنیدن یادداشت می کنند.
جناب پورخلیلی در ایمیل دوم خویش روشن نمودند که شعر نیاز به باز تنظیم دارد و این شد که من با مهندس مه لقای عزیز تماس گرفتم و ضمن تصحیح و تنظیم دقیق شعر، دلم را منور به اشعاری آتشین و جانسوز نمودند که زبان حال مادران شهدای دزفول است.
راستش را بخواهید، غلامرضا مه لقا پشت گوشی شعر می خواند و من اشک می ریختم.
هرچه باشد سخن کز دل برآید لاجرم بر دل نشیند..چه رسد به شعر، که قله ی سخن است.
بنظرم رسید که اشعار بسیار زیبای آقای مه لقا (اشعاری که از تمام شعرهای اخیرش در دیسون، قدرتمندتر و سوزاننده تر است) را برای سرایش در ماه محرم امسال به اساتیدی همچون آل مبارک و رکنی (که خدا حفظشان کند) ارائه کنیم تا با نوای سوزناک مارضویی، جگر عزاداران دسفیلی را جلا دهند.

نام شعری که استاد مه لقا به مناسبت دهمین سالگرد شهادت برادر و در اوائل دهه ی 70 سروده اند «یاد شهیدون» است.شعر بسیار ساده و مردمی است.
نکته : یکی از قِلِق های شعری آقای مه لقا این است که در میانه ی برخی از مصرع ها، می بایست مکثی طولانی تر از سکته های رایج شعری داشت. این مکث نه تنها شعر را زیبا تر می کند بلکه حزن و وزانت شعر را به مراتب افزایش می دهد.
مشکل اینجاست که این مکث بیشتر به لحن خواندن بر می گردد و کمی انتقال آن به صورت کتبی برای خوانندگان مشکل است.
در نظر دارم یکی از اشعار زیبای آقای مه لقا را با صدای نازنین خودشان در دیسون منتشر کنم. (اگر اجابت کنند ایشان).

 

(شهید علیرضا مه لقا)


یاد شَهیدون

 یاد او روزا کِ عَرسامون بِ رِختِن سَر زِمین

دورِ قرآن گِردِ  بی سِم پِ هِزارتا هَم نِشین

 تا میومَّ  بُنگِ الله اَ مِناری مَسجدا

پِی دِلامون دو بِ کَندیم تا رَسیم خونی خدا

کُل دِلامون صافِ یَ رَنگ لِف خودِ تُنگِ طِلا

قُوّتِ قلب و اَنیس و مونسِ هَم، می بَلا

ری بِرا بی دیم، خدادونَ اَ کینه دیرِ دیر

اَحَسیدی وا  بَدی، کُلمون بِ جِسّیم تَخشِ تیر

روزگارِ خَوشِ داشتیم پِی شَهیدونِ خدا

هَمَّشون یواش یواش رَفتِن اَ پیشمون بی صِدا

 یادِ او روزا بِ خیر، اُخ کِ چِ حالِ داشتِیم

دَس بِ دَس، شونَ بِ شونَ چِ دُعایِی داشتِیم

یادشون بُردَ عَمونُم لِف خُودِ کَربُ  بَلا

ای خدا موندیم اُمون جا! هی کَشیم آه و صلا

 نَم بُوَو اَندو خُدا، یَ شو نِشینِن پیشُمُون؟

تا کِ گَردِیم دورِشون، بوسَ زَنِیم کُل لارِشون

اندُبارتَ  اَ خُم آغا امام! جُومِی زَنِیم

مَسِ مَسو... لولِ لول!  اَوِردِ  وحدت سَر کَشِیم

 حَلقِی اَ ذِکری گِرِیم اَندو شَهیدون شَعمُمُون

بَل خدا رحمی کُنَ مِی رَ شَهیدون بُردُمون

 مِی وَصیّت نومچَشون کُردِن نَصیحَت کُلُّمون

رَ شَهیدون رَ خُداس، ایانَ کُلِّ حَرفُمون

 نَم خَورَ ضَربَ ایی کِشور تا که رَهبر عَلی یَ

مُقتَداش  مُولا علی رَهِش رَهِ خُمِنیی یَ

  نَم بُووَ کُور، رَ شَهیدون که رَهِ حُسِنیی ی َ

  کُلُّمون یادمون  بُووَ خامِنه ای خُمِنیی یَ

       شاکرا یادِ شَهیدون بُخُدا یادِ خُداس      

  یادِ جون دایَنِ گُل، سرِ خاک و رَملِ کَربِلاس

(غلامرضا مه لقا : شاکر)

 

شهید دوم

چندی پیش و به دنبال درج برخی از اشعار استاد مه لقا، یکی از خوانندگان همیشگی و گرامی دیسون ایمیلی برایم فرستاد که عیناً در اینجا درج می شود :

سلام برادر. این یه شعر هست در مورد شهید عبدالحمید صالح نژاد فرمانده گردان حمزه لشکر 7 دزفول. من به همت سید عزیزالله پژوهیده هم رزم شهید، با این شهید بزرگوار آشنا شدم. فقط لطفا ننویسید شعر از کیه. اگه خواستید بنویسید یه جوون 23 ساله نوشته. یا علی (دیسون علیرغم میل باطنی، خواسته ایشان را اجابت نموده و از درج نام شریف این بسیجی متواضع خودداری می کند، ضمن اینکه این شاعرگرامی و جوان،  حتی نامی برای این شعر زیبا اعلام نکرده اند و دیسون به نیابت از ایشان نام شعر را «سربدارون» می گذارد مگر آنکه ایشان نامی برای شعر ارسال کنند و یا همین نام را تایید فرمایند)

تقدیم به فرمانده فرمانده ام سردار شهید عبدالحمید صالح نژاد:

سربدارون 

قلمُم مخو که امشو  اَ  حقیقتِ  نِوِ سَه

اَ مرام سربدارون، اَ  طریقتِ  نِوِ سه

دل مُ پیا نبیدَه سرِ قصَّنَ دِرارَه

دمِ یَ شهیدهَ کِلمه، سرِ زونُمِ میارَه

مخُم اَ کسی نِوِسُم که مراد شهرمونه

یل کربلای دسفیل، سی هجوم بعثیونه

نشناخته و ندیدَه، مُ غلوم خُلقِ خوتُم

که قدَم وَنُم اَ جا تو، هه دُعامَ مِ قنوتُم

تو فِدُیی ولایت، نَ بِ قِصّه و نَ بِی جا

نه به وَخت جبهه رفتن! که به هر زمون و هرجا

به زبون حال بگفتی، تو بدون هایُ هویی

« سر خم می سلامت، شکند اگر سبویی »

بمَنُم کِلِک به دندون، اَ ایی کار آسُمونی

که تو قائد سپاهُ، وسط مجاهدونی!

رهِ رسم جاوِدونت، بووه مشق لِف اُمونا

ایی مرام نابت ای کاش، رووَه مِنِ کل خونا

دَسِ «سِی عزیز» طِلا با، که تُونَ به مُ شناسُند

اَ ره تو هر کَ وِرگشت، اَ ایی قافله به جا مُند

وری مش حمیدِ صالح، وری دس اُمونَ هم گِر

سی مُ آبُرو نَمُنده، وری آبرو سیُم خِر

وری مش حمید که بینی، قَپی وضعمون خرابه

دل بِ قرار مَهدی(عج)، هنی یَم مِ تبِ تابه

وری مش حمید! علی کن! علی یَ کلیل کارا

«متحیرم چه نامم، شه ملک لا فتی را»



ترجمه:

قلمم امشب میخواهد از حقیقتی بنویسد
از مرام سر به داران از طریقتی بنویسد
دل من مرد آن نبوده است که در این باب سخن آغاز کند
دم مسیحایی یک شهید است که کلمات را سر زبانم می آورد
میخواهم از کسی بنویسم که مراد شهرمان است
یل کربلای دزفول در هجوم بعثیان بوده است
نشناخته و ندیده من مرید خلق و خویت هستم
که پا جای پای تو بگذارم، این دعایم است در قنوتم
تو فدایی ولایت نه فقط به زبان و نه بیجا و نادرست
نه فقط به وقت جبهه رفتن بلکه در هر زمان و مکانی
به زبان حال میگفتی تو بدون هیچ جلب توجه و خودنمایی
«سر خم می سلامت شکند اگر سبویی»
انگشت بر دهان میمانم از این عمل آسمانی
که تو در حالی که فرمانده هستی در میان مجاهدان قرار داری
راه و رسم جاودان تو سرمشق امثال ماهاست
ای کاش این مرام ناب تو در همه خانه ها رسوخ پیدا کند
دست سید عزیزالله طلا که تو را به من شناساند
از راه تو هرکس برگشت از این قافله جا خواهد ماند
برخیز مش حمید صالح نژاد، برخیز و دست ما را هم بگیر
برای من آبرویی نمانده است، برخیز برایم آبرو بخر
برخیز مش حمید تا ببینی که خیلی اوضاعمان خراب است
دل بی قرار مهدی هنوز هم در تب و تاب است( در تب و تاب آمدن)
برخیز مش حمید و بگو یا علی، که علی (ع) تنها کلید کارهاست
«متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را»



دیسون از راهی دور دست سید عزیزالله پژوهیده را برای تربیت چنین شاگردان بسیجی شوریده حالی می بوسد.

سیدجان، کاش همه چون تو میتوانستند عشق شهیدان به خون خفته مان را به نسل های بعدی منتقل کنند. آجرک الله گَ گَ ...آجرک الله.

پی نوشت 1 ) محمد کوره پز، وبلاگ تنیر را با پستی داغ، گرم کرده. توصیه می کنم  چیچال های خود را سریعا به تنیر بزنید. +



موضوعات مرتبط: شهید , دیسون

تاريخ : ۱۳٩٢/٥/۱۳ | ۱٢:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()