باغ گودول

شودی بخشَ، اِی خدا باغ گودول

رنگ سُوزُ و دلگشا باغ گودول

بلبلون کِل بزنن، مَسِن مس!

سر کُنارا باصفا باغ گودول

بِختَرِ هر ساز و هر اُوازَ

دِنگ دالِ خوش نوا باغ گودول

کَتَه کَتَه سبزی تقدیمتِ کُنَه

باغَبونِ بِی ریا باغ گودول

بِنِشونِن خالِ شودی سَرگُپات

حوض پُر اُو، موهیا باغ گودول

عطر ریحون، عطر نعنا، عطر گُل

پُر بیِسَّ مِی هوا باغ گودول

اَر مَخی غُصه اَ می جونِت جَهَه

رو نشین سبزی سرا باغ گودول

بِکَنِن دلتَ اَ هر چی دلرُبان

رَخص نازِ سبزیا باغ گودول

بادِلَه سوزون گِرُفنَ سوزیا

مِی زِمینِ بِی بلا باغ گودول

شاکرا ورسَک روِیم گَشتی زَنیم

تابوویم شاد، اَ لِوا باغ گودول

(شاعر شعر «باغ گودول» مهندس مه لقا متخلص به شاکر است)

 

 باغ گودول خُرمِ بیست سال پیش (سمت راست بالای تصویر)

سایز بزرگ +

***

اگر دوسون عزیز دیسون به خاطر داشته باشند یکی از جوانان بسیجی و متواضع شهر، شعری را برای دیسون ارسال داشت که در مدح فرمانده ی شهید سردار حمید صالح نژاد سرایش شده بود.

این عزیز دو شعر زیبای دیگر را چندی است که برای دیسون ارسال نموده که در اینجا یکی از آن دو شعر را تقدیم حضورتان می کنم.

از آنجا که این شاعر جوان و خوش ذوق همچنان طالب گمنامی است توانستم وی را راضی کنم تا اشعار زیبایش در فضای دیسون با تخلصی همراه باشد که استاد مه لقای عزیز پیشنهاد تخلص «حسینا» را برای این دوست گرامی دادند.

لذا تا زمانی که دیسون موفق به جلب رضایت این بزرگوار(برای افشای هویتش) گردد اشعار او را با تخلص «حسینا» خواهید خواند.

شاعر تأکید کرده است که میتوان این شعر را آهنگین خواند با ملودی «علی مولا، علی مولا، علی جان»

اتفاقا من همین کار را کردم نمیدانید چه شور و همراهی از طرف خانواده نصیبم شد.

به همین خاطر قسمت های قرمز را خودم اضافه کرده ام برای آنان که می خواهند این شعر را با همراهی خانواده ی بخوانند.

اکنون این شما و اینهم شعر زیبای «شوُدون» از حسینا :

شَوُدون

یَکونَه مُلکِ اُدونُم شَوُدون                                

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

میا باد خنک پی بو دریزَه                                   

گِرَ خُو چَقدَ آسونُم شودون

بزَندِیم قد دو شومی یُ برَفتِیم                            

مُنو خارِ برارونُم شودون

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

بگُف مارُم مَتَل سی مون هَزارون                   

خدای دیکِ داسونُم شودون

بکَندِیم سنگ اَ دیوارُ بباختِیم                          

چَقُل په هر دو خارونُم شودون

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

بِخُندُم درسُمه مشقِ نِوِشتُم                         

کلاسُ درسُ دیسونُم شودون

دو سِی قرصِ بِرِشتُم یَکتَ بنگون                   

بِبُردُم بَرِ بنگونُم شودون

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

زمونِ شا که اعلامیه داشتِیم                         

مقرِ جنگِ اوسونُم شودون

او وَختی که زیاد مِمونِ اومّه                           

بِبُردِیم کل قومونُم شودون

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

بووَم قرآن بلد بید او زمونا                              

جَلِسِی درسِ ایمونُم شودون

زمونِ جنگ که هی موشک بِزَندِن                 

میومِن کل هَمسونُم شودون

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

دگه عَصابِ مُ نَم شِوَه هَردَم                          

سکوتِش کُردَه درمونُم شودون

دلُم خیلی مَخو مِ حُوشِشونَم                      

دِرارِن اندو بَچونَم شودون

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

شَوُدونَه گَ گَ میراث دسفیل                       

همیشَه گو که: «اِی جونُم شَوُدون»

شَوُدونُم شَوُدونم شَوُدون

 

 



نکته: بیت سوم مصرع اول واژه «قد» باید به سکون دال خوانده شود.

*خدا در اینجا به معنای مأمن و مأوای بی انتهای شنیدن قصه است

 

پی نوشت1 : سید حبیب حبیب پور از حال آقای کاج گزارش می دهد  +

پی نوشت 2 : این لینک را از دست ندهید. چشمتان تَر شد مرا یاد کنید  +



موضوعات مرتبط: دیسون

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/۱٧ | ٦:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : | نظرات ()