خبر اول

  تقدیم به کسانی که موسیقی دزفولی و نشر آن برایشان مهم است :

محترمانی همچون حسین شکوفای عزیز ، علی صدیقی راد نازنین و وحید تاج گرامی.

روز ملی کشور سوئد ششم ژوئن است.روز ششم ژوئن در جشنواره موسیقی استکهلم ، پری عیسی زاده با همکاری :

حسن مقدم (تار)

پدرام شهلائی (کمانچه و عود)

و همچنین مشتاق فیض یابی (تنبک)،

چند ترانه ی قدیمی دزفولی را اجرا خواهد کرد.

کنسرت پری عیسی زاده و گروهش در ساعت دوازده روز دوشنبه، روز ملی سوئد درمحل Gamlastan,träddgårdsgatan 9 اجراخواهدشد.

نکته 1 : ششم ژوئن 16 خرداد ( دوشنبه) است. علاقمندان برای تهیه بلیط به ورودی علی کله مراجعه نمایند. ایاب و ذهاب نیز فراهم است ( پرواز یکسره از دزفول به استکهلم.)    ( شوخی خمونی)

نکته 2 : دیسونی های عزیزی که موفق به رصد این برنامه شدند  و یا آن را دانلود نمودند به اینجانب فایل صوتی اش را تحویل دهند تا با نرم افزارهای لازم تُنالیته صدای خانم عیسی زاده را مردانه کرده و در دیسون قرار دهیم چون قرار دادن صدای خواننده زن در دیسون با موازین شرعی هم خوانی ندارد. ( باز هم شوخی)

امید که نوازندگان این گروه ، ملودی های دزفولی را "خارج" نزنند و خانم عیسی زاده نیز همچون آن خواننده ی خانم لس انجلسی (که بلوتوثش در دزفول پخش شد) ، ترانه های دزفولی را "خارج" نخوانند.

خبر دوم

وبلاگ کلک بی کلک مطلبی را از وبلاگ دزفول شناسی منعکس نموده که جای تشکر دارد. دعوت می کنم که افتخار دیگری از تمدن دشت دز به مرکزیت دزفول را در این وبلاگ بخوانید و لذت ببرید.

نکته : این مطلب برای آنانی است که سعی دارند تا سابقه شش هزارساله موسیقی ایران زمین را در وجود فناپذیر یکی از استادان چیره دستِ حال حاضر موسیقی سنتی کشورمان خلاصه کنند.

                                                انعکاس مطالب دیسون با ذکر منبع آزاد است                                                                

زنده باد دزفول

گفته بودم که گلها و ترنج های قالی ایران زمین را همه جوره عاشقم.

آشپزی نواحی ایران عزیزم همانقدر برایم دوست داشتنی است که مراسم عروسی هایشان.

لباسهای محلی جای جای ایران همانگونه نازنین و زیباست برایم ، که معماری چشم نوازشان.

شاید لازم باشد برای دیسونی های عزیز توضیح دهم که غرض بنده از "ایران زمین" تنها مرزهای بین المللی کنونی کشورمان نیست ، بلکه مردم سراسر تاجیکستان ، اهالی کوههای بدخشان در افغانستان و مردم سواحل بسفر و داردانل بوی هموطن را برایم دارند. راستش را بخواهید دلم برای اتحاد با هموطنان آذربایجانی در باکو و ترکمنستانی در شهر دوشنبه همیشه می تپد.

من تمام کشورهای فارسی زبان را پاره های تن ایران زمین می دانم.

هیچگاه پایتخت بودن تیسفون (نزدیکی بغداد) را برای سرزمینم فراموش نمیکنم.

چه اینکه بزرگان دین ( علیهم السلام ) فرموده اند : حب الوطن من الایمان.

بگذریم..

بحث بر سر داشته های فرهنگی اقوام ایرانی بود.

یکی از این داشته ها ، موسیقی نواحی است.

نی انبان بندری.( یا نی همبان )

دوتار خراسانی.

بالابان ترکی.

و کمانچه لری...

همه و همه برایم شنیدنی و روح نوازند.

چندی پیش که به تهران باز می گشتم در نمایشگاه بهاره خرم آباد آلبوم "شونه شکی" استاد فرج علیپور را گرفتم.

خدا میداند تا تهران چه لذتی از رانندگی بردم.

علیپور اکنون 53 سال دارد که از خدا برایش فراتر از 120 سال عمر با عزت آرزو دارم.

بهت انگیز اینکه این استاد مسلم کمانچه ، هیچ استادی برای نواختن این ساز پرمانور نداشته است.

سالیان دراز از اهل فن شنیده بودم که " موسیقی گوشی" و بدون کلاس و استاد به جایی نمی رسد. اکنون علیپور این فرمول سنتی را برهم زده است.

بی هیچ پیرایه دیگری ، شما را دعوت می کنم به میهمانی پنجه اهورایی فرج علیپور که به ریش موسیقی های متال و اعصاب خردکن غربی خندیده است :

اینجا بشنوید :  کلیک کنید ( حجم فایل 1.94)

اینجا ببینید :    کلیک کنید

زنده باد ایران